6 نکته برای تنظیم فوکوس در عکاسی منظره

فوکوس در عکاسی منظره

فوکوس در عکاسی منظره از اهمیت بالایی برخوردار است؛ در بسیاری از سبک های عکاسی، انتخاب مکان فوکوس بسیار ساده است. در عکاسی پرتره، شما روی چشم ها فوکوس می کنید و یا در عکاسی از حیات وحش، شما روی حیوان فوکوس می کنید.

اما در عکاسی منظره باید به کجا فوکوس کنیم؟

در این مقاله، قرار است به 6 نکته مهم در تنظیم فوکوس در عکاسی منظره بپردازیم تا با استفاده از آنها عکس های خیره کننده ای از منظره مورد نظر بگیرید.

1 - همیشه فوکوس را روی بی نهایت تنظیم نکنید

در عکاسی منظره، شما در حال تلاش برای گرفتن یک صحنه هستید، نه یک چیز مجرد و تنها. معمولا، صحنه ای که می خواهید عکس بگیرید از شما دور است (مثلا کوهی در دور دست به هنگام غروب خورشید).

امروزه، اکثر لنزها دارای محدوده ای از مقادیر فوکوس هستند، و هنگامی که از یک فاصله مشخص (اغلب 20-30 فوت یا 8-10 متر) عبور می کنید، فوکوس در بی نهایت تنظیم می شود.

بنابراین، اگر در حال گرفتن عکسی هستید که بیشتر اجزای صحنه در دوردست قرار دارد، ممکن است حدس بزنید که باید فوکوس را در بی نهایت تنظیم کنید. و اگر همه چیز در کادر واقعاً در بی نهایت باشد، پس این ایده ی بدی نیست. اگر هیچ چیز نزدیک به شما نیست، پس دیگر نیازی به انجام کار دیگری نیست. شما نیازی به پیچیدگی بیش از حد امور ندارید.

اما بهترین ترکیب بندی ها اغلب ابعادی از صحنه را شامل می شوند که از بی نهایت به شما نزدیکتر هستند. به عنوان مثال، این عکس زیر دارای یک سوژه در میانه صحنه است که می خواهید آن را واضح و به اصطلاح شارپ ثبت کنید.

اگر فوکوس را روی آسمان دور (یعنی تا بی نهایت) تنظیم کنید، چمن و دریاچه نرم و به اصطلاح سافت به نظر می رسند. بنابراین در صحنه هایی با عناصر نزدیک تر - مانند منظره بالا - باید روی کجا فوکوس کنید؟

می توانید برای تنظیم فاصله کانونی کلی محاسبه انجام دهید ولی وقتی بیرون در حال عکاسی هستید، وقت شما غالباً ارزشمند است. نور تغییر می کند و همه چیز در حال حرکت است. بنابراین احتمالاً نمی خواهید وقت خود را صرف انجام محاسبات کنید.

در عوض، این قانون کلی را در نظر بگیرید:

فوکوس را در بی نهایت تنظیم کنید. سپس فقط کمی آن را برگردانید.

البته، یک سوال واضح وجود دارد: کمی یعنی چقدر؟

پاسخ این سوال از لنز به لنز دیگر متفاوت خواهد بود، اما معمولاً در حدود 5 یا 10 درجه چرخش دهید.

به این ترتیب شما در حالی که سوژه های دور را در فوکوس قرار خواهید داد، بر روی سوژه های میان زمینه مانند دریاچه (با فرض استفاده از دیافراگم کوچک) نیز وضوح را حفظ خواهید کرد.

متأسفانه، اگر با سوژه های نزدیک به پیش زمینه مواجه شوید، این تکنیک کمک بزرگی به شما نخواهد کرد.

2 - سعی کنید یک سوم راه را به تصویر فوکوس کنید

بسیاری از تصاویری که از منظره گرفته می شود خراب هستند زیرا پیش زمینه واضح و شارپ نیست و این چیزی است که همیشه اتفاق می افتد.

اگرچه ترفندی که در بالا مورد بحث قرار گرفت - فوکوس بر روی بی نهایت، سپس اندکی عقب کشیدن فوکوس – پس زمینه و میان زمینه واضح و شارپ را تضمین می کند، اما احتمالاً سوژه های نزدیک پیش زمینه را واضح و شارپ نگه نمی دارد.

بنابراین اگر صحنه شما دارای عناصر نزدیک در پیش زمینه باشد چه کار باید کرد؟

تقریباً یک سوم راه را به کادر فوکوس کنید.

به این ترتیب، در عکسی که می گیرید عناصر پیش زمینه و پس زمینه واضح و شارپ ثبت می شوند.

بنابراین اگر عکس شما در پیش زمینه دارای سنگ هایی است، فوکوس خود را کمی از چند سنگ اول تنظیم کنید.

و اگر در پیش زمینه پوشش گیاهی جالبی دارید، فقط از عقب آن فوکوس کنید:

کار ساده است: یک سوم راه را به صحنه فوکوس کنید، حتی اگر به این معنی باشد که فوکوس را فقط چند فوت جلوتر از لنز تنظیم کنید.

"اما یک ثانیه صبر کن!" ممکن است بگویید "پس زمینه چطور؟ اگر روی عناصر نزدیک به پیش زمینه فوکوس کنم، پس زمینه از فوکوس خارج نمی شود؟ تار نمی شود؟ "

احتمالا نه! اگر از لنز واید استفاده می کنید و از دیافراگم کوچک و مناسب استفاده می کنید (مانند f / 8 یا f / 11)، پس زمینه شما همچنان در محدوده فوکوس خواهد بود، حتی اگر پیش زمینه بسیار واضح باقی بماند.

3 - روی سوژه مورد نظر فوکوس کنید

در نکات قبلی، در مورد تنظیم فوکوس برای واضح و شارپ نگه داشتن کل عکس صحبت کردیم - اما مهم است که موارد و نکات بدیهی را بخاطر بسپاریم:

وقتی سوژه ای در بی نهایت و دوردست دارید و یا اینکه سوژه ای که در مرکز توجه شما است را دارید، فقط روی آن فوکوس کنید. این مهمترین قسمت تصویر شما است، شما کاملاً به آن در فوکوس نیاز دارید و هیچ چیز دیگری (عمدتا) مهم نیست.

نگران پیش زمینه خود نباشید و نگران پیش زمینه خود نباشید. فقط مطمئن شوید که سوژه در فوکوس قرار گرفته است.

بله، ممکن است پیش زمینه و یا پس زمینه تار شود. اما اگر کمی از وضوح آن کاسته شود، این مسئله چندان مهمی نیست. حتی ممکن است خوب به نظر برسد!

4 - دیافراگم خود را زیاد کوچک نکنید

شاید از قبل بدانید که استفاده از دیافراگم کوچکتر برای گرفتن عمق میدان بیشتر، هزینه کمتری برای شما خواهد داشت.

(بخاطر بسپارید: در عکاسی از منظره، اغلب به دیافراگم کوچک نیاز دارید تا عمق میدان را به حداکثر برسانید. اما از آنجا که دیافراگم کوچک نور کمتری را اجازه ورود می دهد، باید سرعت شاتر خود را افزایش دهید - این مسئله باعث تاری می شود مگر اینکه از سه‌پایه استفاده کنید.)

اما دیافراگم های بسیار کوچک علاوه بر آن مشکلات دیگری نیز دارد:

انکسار (پراش)

عکاسی با f / 8 معمولاً خوب است اما اگر دیافراگم خود را به f / 16 ، f / 18 یا f / 22 تغییر دهید، عکس شما شروع به خارج شدن از حالت شارپ و تار می شود. (پراش به ویژه در دوربین هایی با سنسورهای کوچک و مگاپیکسل زیاد مشکل ساز است.)

بنابراین، فقط استفاده از کمترین دیافراگم ممکن - حتی اگر یک سه‌پایه برای کنترل سرعت شاتر بیشتر دارید - همیشه جواب نمی دهد. شما نمی توانید فوکوس خود را روی هر جایی تنظیم کنید و برای نجات خود به عمق میدان بسیار عمیق اکتفا کنید.

در مورد این مسئله دو راه وجود دارد، که در بخش های آخر در مورد آنها صحبت خواهیم کرد.

5 - فاصله ابر کانونی (Hyperfocal distance) خود را بشناسید

فاصله ابر کانونی یا به اصطلاح هایپر فوکال فاصله ای است از دوربین تا سوژه که اگر روی آن نقطه فوکوس کنید بیشترین عمیق میدان را خواهید داشت. برنامه ها و ماشین حساب هایی هستند که این فاصله را به شما می گویند. شما فقط کافی است دیافراگم و فاصله کانونی خود را تایپ کنید ، سپس "محاسبه" را فشار دهید.

استفاده از فاصله ابر کانونی مطمئن ترین روش برای شارپ نگه داشتن یک عکس منظره کامل است. بنابراین وقتی با یک صحنه روبرو هستید که عنصر پیش زمینه بسیار نزدیک و همچنین عناصر پس زمینه دور دارد در این صورت ارزش محاسبه فاصله ابر کانونی را دارد.

پس از دانستن فاصله ابر کانونی برای یک فاصله کانونی و دیافراگم خاص، می توانید تنظیمات و ترکیب بندی خود را تغییر دهید تا بهترین نتیجه ممکن را بگیرید. به عنوان مثال ، به یاد داشته باشید که چگونه گفتیم که یک دیافراگم بسیار کوچک منجر به پراش خواهد شد؟ اگر برای شارپ و واضح نگه داشتن صحنه به دیافراگم f / 22 نیاز دارید، همیشه می توانید فاصله کانونی خود را بزرگتر کنید (و دیافراگم خود را همزمان افزایش دهید). یا می توانید چند قدم به عقب برگردید تا دیافراگم لازم را کاهش دهید.

به عبارت دیگر: دانستن فاصله ابر کانونی به شما امکان می دهد عمق میدان را با دقت به حداکثر برسانید. به امید شارپ کردن همه چیز، نیازی به استفاده از دیافراگم کوچک نیست. درعوض، شما دقیقاً می‌دانید که دیافراگم، فاصله کانونی و نقطه فوکوس لازم برای گرفتن نتیجه ی عالی چقدر است.

به عنوان مثال، اگر از یک لنز 16 میلی متری در یک دوربین فول فریم با دیافراگم f / 11 استفاده می کنید، فاصله ابر کانونی شما 2.5 فوت (76 سانتی‌متر) خواهد بود. این بدان معناست که شما می توانید فوکوس خود را بر روی یک نقطه مقابل خود تنظیم کنید، در حالی که همه چیز را پشت آن نقطه (تا بی نهایت!) شارپ و واضح نگه دارید.

6 - انباشت فوکوس در عکاسی منظره را در نظر بگیرید

پس از انجام برخی محاسبات ، ممکن است دریابید که به دیافراگم f / 22 یا بیشتر از آن نیاز دارید تا همه چیز را از نزدیکترین سوژه پیش زمینه به دورترین عناصر پس زمینه شارپ به نظر برسانید. و همانطور که در بالا بحث کردیم، این امر باعث ایجاد تاری در اثر پراش می شود.

البته، شما می توانید تاری را بپذیرید یا می توانید از روش دیگری به نام انباشت فوکوس یا به اصطلاح فوکوس استکینگ که قبلا به طور کامل در یکی از مقالات بیت گرف به آن پرداختیم، استفاده کنید.

در این روش، شما با استفاده از نقاط فوکوس مختلف از یک صحنه چندین عکس می گیرید. سپس آنها را با هم در برنامه ای مانند فتوشاپ ترکیب می کنید.

(اگر برای محاسبه ی فاصله ی ابر کانونی ماشین حساب ندارید و یا زمان کافی ندارید و از طرفی می خواهید مطمئن شوید که همه چیز در صحنه شما واضح و شارپ است، این راهکار خوبی برای شما می تواند باشد.)

کار خود را با تنظیم لنز در شارپ ترین حالت دیافراگم (در دامنه f / 5.6 تا f / 8) شروع کنید. دوربین خود را روی سه‌پایه نصب کنید تا از ثابت بودن کادر اطمینان حاصل کنید.

سپس در حالی که فوکوس را با ظرافت تنظیم می کنید، یک مجموعه عکس بگیرید. تصویر اول باید فوکوس را روی نزدیکترین سوژه پیش زمینه تنظیم کنید. تصویر بعدی باید نقطه فوکوس خود را فراتر از سوژه پیش زمینه داشته باشد، تصویر سوم باید نقطه فوکوس خود را فراتر از آن داشته باشد و به این ترتیب تا برسید به پس زمینه.

توجه داشته باشید که می توانید فوکوس را به صورت دستی تنظیم کنید - جایی که حلقه فوکوس دستی را با هر بار عکس می پیچانید - یا می توانید قبل از عکسبرداری نقطه فوکوس خودکار را تغییر دهید. هر دو روش را امتحان کنید و ببینید کدام یک را ترجیح می دهید.

ممکن است از خود بپرسید:

برای تکنیک انباشت فوکوس یا به اصطلاح فوکوس استکینگ به چند عکس نیاز دارید؟

این به صحنه شما بستگی دارد. اما عکاسان منظره معمولاً برای ابتدایی‌ترین صحنه ها از دو عکس استفاده می کنند (یکی برای پیش زمینه و دیگری برای پس زمینه)، سه عکس تا عمق میدان کمی بیشتر شود (یکی برای پیش زمینه، دیگری برای میانه و دیگری برای پس زمینه)، و پنج عکس یا بیشتر وقتی که می خواهند همه چیز واضح و شارپ باشد، استفاده می کنند.

سپس، هنگامی که به خانه برگشتید، می توانید عکس ها را در یک برنامه مثل فتوشاپ پس از پردازش با هم ترکیب کنید.

این روش برای همه کاربردی نیست. مثلا هنگام عکسبرداری از سوژه های متحرک مشکل ایجاد کند، و همچنین در این روش نیاز به یک سه‌پایه به علاوه صبر زیادی دارید، به خصوص اگر در نور کم عکاسی می کنید.

هنوز هم، انباشت فوکوس می تواند ابزاری قدرتمند برای حفظ فوکوس و وضوح در کل تصویر منظره باشد.

تنظیم فوکوس در عکاسی منظره: کلام آخر

اکنون که این مقاله به پایان رسیده، باید بتوانید با اطمینان تعیین کنید که در یک منظره کجا باید فوکوس کنید (و به یاد داشته باشید: اگر همه راه ها به شکست منجر شد، تکنیک انباشت فوکوس را حتما امتحان کنید.)

بنابراین بیرون بروید و نکاتی که در این مقاله به آن اشاره شد را به شکل عملی تمرین کنید!

در آخر

در عکاسی منظره آیا قبلا از این نکات استفاده کرده بودید؟ اگر قبلا تجربه ای در این زمینه دارید حتما در قسمت نظرات با ما به اشتراک بگذارید.

مطلب پیشنهادی: مقایسه تصویربرداری 8k دوربین سونی Alpha 1 و کانن EOS R5

راستی میتوانید آخرین مطالب ما را از طریق تلگرام و اینستاگرام نیز دنبال کنید. برای عضویت در کانال تلگرام و اینستاگرام بیت گرف روی دکمه زیر کلیک کنید. همچنین فیلم ها با کیفیت های مختلف در یوتیوب هم قرار دارد.

TELEGRAM INSTAGRAM youtube